Sistemi D’Alembert i basteve në kazino
Sistemi i basteve D’Alembert njihet gjerësisht dhe, njësoj si strategjia Martingale, mund të zbatohet në shumicën e lojërave të kazinosë, megjithëse lojtarët e ruletës priren ta preferojnë. Zakonisht paraqitet si më pak agresiv se Martingale dhe, rrjedhimisht, si një qasje relativisht më e sigurt, por përsëri mbetet lojë fati.
Një histori e shkurtër
Jean-le-Rond D’Alembert e zhvilloi këtë sistem bastesh në shekullin e 18th. Thuhet se ishte djali jashtëmartesor i një oficeri të njohur francez dhe se, kur ishte fëmijë, u la nën kujdesin e prindërve kujdestarë. Megjithëse i ati u jepte para prindërve kujdestarë për rritjen e tij, fëmijëria e D’Alembert u karakterizua gjithsesi nga varfëria e konsiderueshme.
Megjithatë, ai mori arsimim të mirë, që i zgjoi interesin për matematikën dhe idetë e lidhura me Sir Isaac Newton. Ky interes përfundimisht kontribuoi në krijimin e sistemit tashmë të famshëm që mban emrin e tij.
Si funksionon sistemi i basteve D’Alembert
Sistemi i basteve D’Alembert është më i lehtë për t’u ndjekur se shumë strategji konkurruese, veçanërisht kur krahasohet me një sistem si Labouchere.
Rregulli kryesor është rritja e bastit pas çdo humbjeje, ashtu si te sistemi i basteve Martingale. Megjithatë, te D’Alembert, rritja është dukshëm më e vogël se ajo që përdor qasja Martingale.
Teknikisht, ky është sistem progresioni negativ, por ndryshimet e vogla bëjnë që shumëkush ta përshkruajë si metodë progresive të sheshtë.
D’Alembert synon bastet me koeficient të barabartë, si çift ose tek, e kuqe ose e zezë, dhe numra të lartë ose të ulët.
Nisni duke zgjedhur bastin fillestar. Mund të zgjidhni çfarëdo shume, por ekspertët që citon burimi rekomandojnë 0.5% të buxhetit si bast fillestar më të sigurt.
Pas çdo humbjeje, shtoni 1 njësi te basti i radhës. Pas çdo fitoreje, zbritni 1 në raundin vijues.
Supozojmë se basti juaj fillestar është $5. Humbni në raundin e parë, ndaj basti tjetër bëhet $6. Pas një humbjeje tjetër, vini bast $7. Pastaj fitoni, prandaj D’Alembert kërkon uljen me 1 njësi dhe basti tjetër bëhet $6. Një humbje tjetër e çon në $7, e më pas një fitore e kthen bastin tjetër në $6. Fitoni përsëri.
Në këtë sekuencë, vini bast 6 herë, me 3 fitore dhe 3 humbje. Humbjet arritën gjithsej $17, ndërsa fitoret $40; $20 prej tyre ishin paratë e vëna bast, duke lënë një fitim të deklaruar prej $20. Pasi përfshihen edhe humbjet, fitimi përfundimtar ishte $3. Prandaj, shembulli tregon fitim edhe pse numri i fitoreve dhe humbjeve është i barabartë, 50/50.
Tërheqja e D’Alembert qëndron te pretendimi se mund të nxirrni fitim edhe kur numri i fitoreve është i njëjtë me numrin e humbjeve.
Kjo tingëllon tërheqëse, sepse sugjeron se ju duhen po aq raunde fituese sa humbëse, por rezultatet reale të ruletës nuk ndjekin në mënyrë të besueshme këtë model.
Sipas shpjegimit statistikor të artikullit, një tavolinë rulete evropiane sjell fitore vetëm 48.65% të kohës, ndërsa pjesa tjetër trajtohet si humbje. Me kalimin e kohës, ky disavantazh i vogël nënkupton më shumë humbje sesa fitore dhe e bën të mundshme humbjen afatgjatë. Pabarazia është edhe më e madhe te ruleta amerikane.
Të mirat dhe të metat e sistemit të basteve D’Alembert
Argumenti kryesor në favor të sistemit të basteve D’Alembert është progresioni relativisht i vogël. Meqë rritjet janë të kufizuara, shpesh përshkruhet si një nga strategjitë më të sigurta që ofrohen. Megjithatë, përsëri bëhet fjalë për lojë fati, dhe pretendimi se ka më pak gjasa të humbni të gjithë kapitalin nuk është garanci.
Në teori, sistemi nuk kërkon as buxhet veçanërisht të madh, pasi bastet rriten dhe ulen me nga 1 njësi. Mbështetësit e tij argumentojnë gjithashtu se ky progresion modest i bën më pak problematike kufizimet e bastit maksimal të kazinosë, megjithëse rregullat konkrete të tavolinës mbeten të rëndësishme.
Nëse synoni një fitore të madhe, D’Alembert nuk ka gjasa të jetë zgjedhja më e mirë. Fitimet e mundshme mbeten të vogla në raport me bastin fillestar dhe numrin e raundeve që mund të duhen për të arritur një kthim domethënës.
Po këto baste të vogla që kufizojnë përshkallëzimin mund ta ngadalësojnë rikuperimin pas disa humbjeve radhazi. Prandaj, rikthimi i bilancit dhe arritja edhe e një fitimi modest mund të kërkojnë shumë kohë.
Supozojmë se nisni me një bast prej $5. Humbni dhe kaloni në $6, pastaj humbni sërish dhe vazhdoni me $7, $8, $9 dhe $10. Kjo është një seri prej gjashtë humbjesh radhazi. Basti tjetër është $11 dhe fitoni. Në skenarin më të mirë, më pas do të fitonit në pesë rrotullimet e ardhshme dhe do të përfundonit me $6 më shumë.
Ky rezultat është i pazakontë. Një sekuencë më e besueshme është të fitoni me bastin $11, të fitoni edhe me bastin $10, e më pas të humbni me bastin $9.
Synimi është të barazohen fitoret dhe humbjet, por në këtë pikë keni 7 rrotullime me humbje dhe jeni vetëm 2 përpara. Prandaj, progresioni do të duhej të vazhdonte.
Barazimi i rezultateve mund të zgjasë shumë dhe ndonjëherë nuk ndodh fare, duke e bërë një seri humbjesh të vështirë për lojtarët e D’Alembert. Në krahasim, Martingale synon t’ju rikthejë në fitim pas një fitoreje, por një seri humbjesh me Martingale mbart rrezik shumë më të madh për shterimin e kapitalit sesa D’Alembert.
Variantet e D’Alembert
Pasi është përdorur për kaq gjatë, sistemi ka frymëzuar natyrshëm shumë variante. Struktura e tij e thjeshtë e bën gjithashtu D’Alembert një bazë që lojtarët mund ta përshtatin për të krijuar metodën e tyre të basteve.
Një përshtatje e mundshme ndryshon progresionin pas fitores. Në vend që basti të ulet me 1 njësi, mund ta ktheni në shumën fillestare. Synimi është të mbahen humbjet shumë të ulëta, por ky rezultat nuk është i garantuar.
Një variant tjetër e ul bastin me 1 njësi pas fitores, por e rrit me 2 njësi pas humbjes. Kjo mbart më shumë rrezik, ndërsa potencialisht mund të përshpejtojë rikuperimin pas një serie humbjesh.
Mund të krijohen shumë kombinime të tjera. Argumenti tradicional për D’Alembert është se numri i barabartë i fitoreve dhe humbjeve sjell fitim, ndaj variantet duhen vlerësuar kundrejt kësaj ideje bazë dhe jo trajtuar si përmirësime të garantuara.
D’Alembert i kundërt
D’Alembert ka edhe një version të kundërt. Në vend që të rrisë bastin pas humbjes dhe ta ulë pas fitores, D’Alembert i kundërt bën të kundërtën: e rrit bastin me 1 njësi pas fitores dhe e ul me 1 njësi pas humbjes.
Supozojmë se nisni me bast $1 dhe fitoni, duke siguruar fitim prej $1. Basti vijues është $2. Një tjetër fitore shton fitim prej $2 dhe e çon fitimin e përgjithshëm në $3.
Pastaj vini bast $3 dhe humbni, duke fshirë fitimin e dy raundeve të para dhe duke ju lënë me fitim $0. Basti tjetër është $2; nëse humbni sërish, humbja e përgjithshme bëhet $2.
Vini bast $1 dhe fitoni, duke e ulur humbjen e përgjithshme në $1. Basti tjetër është $2, por e humbni dhe mbeteni me humbje të përgjithshme prej $3.
Me 3 humbje dhe 3 fitore, rezultati përfundimtar është humbje e përgjithshme prej $3.
Ky shembull tregon pse D’Alembert i kundërt nuk është po aq efektiv sa origjinali: edhe numri i barabartë i fitoreve dhe humbjeve lë një humbje të vogël. Përparësitë e mundshme janë buxheti fillestar më i ulët dhe përshtatja më e lehtë e bastit pas një serie të gjatë humbjesh.
Si përmbledhje, D’Alembert është i thjeshtë dhe shpesh përshkruhet si më i sigurt se progresionet më agresive. Nuk do t’ju bëjë milioner, dhe avantazhi i kazinosë nënkupton se humbja afatgjatë mbetet e mundur. Në rastin më të mirë, ai ofron një mënyrë të strukturuar për t’iu qasur ruletës, duke kufizuar madhësinë e basteve individuale; nuk mund të eliminojë rrezikun financiar ose të garantojë lojë pa stres.
